Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα..

Δημοσιεύτηκε την 24 August 2013 | Λογοτεχνία, Μέλη

Μεσημέρι Δευτέρας του 1937. Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα θα λείπω ήδη μερικές ώρες ή ατέλειωτα χρόνια. Περπατώ στον δρόμο, ταλαντεύομαι αν πρέπει να ανοίξω την ομπρέλα, η γόβα στο αριστερό μου πόδι με στενεύει, τελικά ακουμπώ το πόδι και κάνω ένα βήμα. Μακριά σου.
Ξέρω πως το κορμί μου είναι γεμάτο σκοτεινά μονοπάτια, πως πολλές φορές η λευκότητα του στα σεντόνια, σου φαινόταν αποκρουστική, όταν έκλαιγα δεν γνώριζες τα σύμβολα, προσπαθούσες να αποκρυπτογραφήσεις τα σκισμένα χαρτιά και να τα συγκολλήσεις, ήθελες το ξέρω ήθελες να μ’ αγαπήσεις, αλλά δεν ήσουν από νερό, δεν έφταιγες εσύ και μετά έσταζε συνέχεια η βρύση στο μικρό νεροχύτη και το σκοτάδι στο δωμάτιο δεν ήταν φιλικό αλλά σε γρατσουνούσε συνέχεια στο πρόσωπο και ίσως η ίδια η αφοσίωσή μου σου ήταν περιττή, αφού δεν χωρούσε στις τσέπες του σακκακιού και ήθελες συνέχεια να καπνίζεις και ίσως, ίσως δεν υπήρχε χώρος για μένα στο μικρό διαμέρισμα με τις τεράστιες σκιές και το βαθουλωτό κρεβάτι.
Κι εγώ άλλωστε δεν σ’ αγάπησα, μόνο το αρνητικό σου έβλεπα στις παλιές φωτογραφίες και σ’ αυτήν εδώ σε είδα άθελά σου, σε είδα να τρέχεις στον δρόμο για να με σταματήσεις, σε βλέπω να μου αγγίζεις το χέρι, συγγνώμη μου λες, δεν σε είδα ποτέ όσο γυμνή έπρεπε κι όταν σε είδα τρόμαξα γιατί έλιωσα.
Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα δεν θα με έχεις προλάβει.

~Χλόη Κουτσουμπέλη

Σχολιάστε εδώ!

σχόλια