Να ζεις ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις

Δημοσιεύτηκε την 24 August 2013 | Λογοτεχνία

Πόσος καιρός πέρασε, από τότε που παρακαλούσαμε τις μητέρες μας; «Μαμά, να πάω έξω να παίξω;». Θυμόσαστε; Αλλά, πολύ γρήγορα μεγαλώσαμε! Διαπιστώνουμε ότι οι «μεγάλοι», συχνά αντιμετωπίζουν περιφρονητικά το παιχνίδι. Το βλέπουν σαν μια μορφή τεμπελιάς, σαν χαμένο χρόνο. Μας ενθαρρύνουν να εγκαταλείψουμε τους παιδιάστικους τρόπους μας, να σοβαρευτούμε και να υιοθετήσουμε μια ώριμη, παραγωγική συμπεριφορά. Συνηθίσαμε να θεωρούμε την εργασία σαν καλή και το παιχνίδι είναι, κατά κάποιον τρόπο, απαράδεχτο. Πιστεύουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, σε ένα ώριμο άτομο που παίζει. Η ανθρώπινη ανάγκη για παιχνίδι είναι πολύ ισχυρή. Όταν την παραβλέπουμε, νιώθουμε σαν να λείπει κάτι από τη ζωή μας και προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό. Η ενήλικη ζωή μας δεν κρύβει πια εκπλήξεις, έχει χάσει την ελευθερία της, έχουμε γίνει πολύ σοβαροί. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε πού πήγε το κέφι μας για τη ζωή. Ίσως χάθηκε μαζί με την αθωότητα του παιχνιδιού, που άλλοτε ήταν η δεύτερη φύση μας…

~Λέο Μπουσκάλια

Σχολιάστε εδώ!

σχόλια

Comments are closed.