Βρίσκεστε στην κατηγορία "Λογοτεχνία" →

  • 26 2014 February

    Λωτρεαμόν: ” Από τα Άσματα του Μαλντορόρ “

    Γέρο-ωκεανέ, με τα κρυστάλλινα κύματα, με τις γαλάζιες γραμμές που βλέπει κανείς πάνω στις ροζιασμένες των μούτσων πλάτες αναλογικά μοιάζεις ? ένα τεράστιο μπλε σημάδι πάνω στο σώμα της γης είσαι: αυτή η παρομοίωση μ’...

  • 24 2013 August

    Να ζεις ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις

    Πόσος καιρός πέρασε, από τότε που παρακαλούσαμε τις μητέρες μας; «Μαμά, να πάω έξω να παίξω;». Θυμόσαστε; Αλλά, πολύ γρήγορα μεγαλώσαμε! Διαπιστώνουμε ότι οι «μεγάλοι», συχνά αντιμετωπίζουν περιφρονητικά το παιχνίδι. Το βλέπουν σαν μια μορφή...

  • 24 2013 August

    Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα..

    Μεσημέρι Δευτέρας του 1937. Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα θα λείπω ήδη μερικές ώρες ή ατέλειωτα χρόνια. Περπατώ στον δρόμο, ταλαντεύομαι αν πρέπει να ανοίξω την ομπρέλα, η γόβα στο αριστερό μου πόδι με στενεύει,...

  • 19 2013 August

    Αναζητώντας το χαμένο χρόνο

    Το πλάσμα που, με μια παρόμοια δόνηση ευτυχίας, είχε ξαναγεννηθεί μέσα μου, όταν είχα ακούσει τον κρότο ο οποίος ήταν κοινός στο κουτάλι που αγγίζει το πιάτο και στο σφυρί που χτυπάει τον τροχό, όπως...

  • 18 2013 August

    Ο βροχοποιός

    « Ένας μαθητής με αδύνατο χαρακτήρα, αλλά με  υψηλό δείκτη νοημοσύνης ή με αστραφτερή φαντασία, κατά κανόνα φέρνει σε αμηχανία τον δάσκαλο, που είναι υποχρεωμένος να του μεταδώσει τη γνώση και τη μεθοδολογία που ο...

Γέρο-ωκεανέ, με τα κρυστάλλινα κύματα, με τις γαλάζιες γραμμές που βλέπει κανείς πάνω στις ροζιασμένες των μούτσων πλάτες αναλογικά μοιάζεις ? ένα τεράστιο μπλε σημάδι πάνω στο σώμα της γης είσαι: αυτή η παρομοίωση μ’ αρέσει. Γι αυτό, στην πρώτη σου θέα, μια μακριά πνοή θλίψης, που θα την πέρναγε κανείς για μουρμουρητό της αύρας,...

Περισσότερα.. →

Πόσος καιρός πέρασε, από τότε που παρακαλούσαμε τις μητέρες μας; «Μαμά, να πάω έξω να παίξω;». Θυμόσαστε; Αλλά, πολύ γρήγορα μεγαλώσαμε! Διαπιστώνουμε ότι οι «μεγάλοι», συχνά αντιμετωπίζουν περιφρονητικά το παιχνίδι. Το βλέπουν σαν μια μορφή τεμπελιάς, σαν χαμένο χρόνο. Μας ενθαρρύνουν να εγκαταλείψουμε τους παιδιάστικους τρόπους μας, να σοβαρευτούμε και να υιοθετήσουμε μια ώριμη, παραγωγική...

Περισσότερα.. →

Μεσημέρι Δευτέρας του 1937. Όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα θα λείπω ήδη μερικές ώρες ή ατέλειωτα χρόνια. Περπατώ στον δρόμο, ταλαντεύομαι αν πρέπει να ανοίξω την ομπρέλα, η γόβα στο αριστερό μου πόδι με στενεύει, τελικά ακουμπώ το πόδι και κάνω ένα βήμα. Μακριά σου. Ξέρω πως το κορμί μου είναι γεμάτο σκοτεινά μονοπάτια, πως πολλές...

Περισσότερα.. →

Το πλάσμα που, με μια παρόμοια δόνηση ευτυχίας, είχε ξαναγεννηθεί μέσα μου, όταν είχα ακούσει τον κρότο ο οποίος ήταν κοινός στο κουτάλι που αγγίζει το πιάτο και στο σφυρί που χτυπάει τον τροχό, όπως κι όταν είχα νιώσει την αστάθεια των βημάτων στο πλακόστρωτο της αυλής των Γκερμάντ και στο βαπτιστήριο του Αγίου Μάρκου...

Περισσότερα.. →

Ο βροχοποιός

August 18, 2013 | 0 Comments

« Ένας μαθητής με αδύνατο χαρακτήρα, αλλά με  υψηλό δείκτη νοημοσύνης ή με αστραφτερή φαντασία, κατά κανόνα φέρνει σε αμηχανία τον δάσκαλο, που είναι υποχρεωμένος να του μεταδώσει τη γνώση και τη μεθοδολογία που ο ίδιος κληρονόμησε και να τον προετοιμάσει για τη ζωή του πνεύματος – κι ωστόσο δεν μπορεί να μην αισθανθεί πως...

Περισσότερα.. →

To ρόδο του Παράκελσου

January 5, 2013 | 0 Comments

Στο εργαστήρι του, που έπιανε τα δυο δωμάτια του υπογείου, ο Παράκελσος παρακάλεσε το θεό του, τον ακαθόριστο θεό του, έναν οποιοδήποτε θεό, να του στείλει ένα μαθητή. Βράδιαζε. Η χλωμή φωτιά του τζακιού έριχνε στον τοίχο ακανόνιστους ίσκιους. Τού ’κανε μεγάλο κόπο να σηκωθεί για ν’ ανάψει τη σιδερένια λάμπα. Ο Παράκελσος, αφηρημένος απ’...

Περισσότερα.. →

Ανεμοδαρμένα Ύψη

January 5, 2013 | 0 Comments

Ποιός θα ήταν ο λόγος της δημιουργίας μου αν περιοριζόμουν απόλυτα στον εαυτό μου; Οι μεγάλες μου δυστυχίες σ’αυτό τον κόσμο ήταν οι δυστυχίες του Χήθκλιφ και τις παρακολούθησα όλες, τις έζησα όλες, από την αρχή. Η μεγάλη μου σκέψη στη ζωή είναι αυτός. Αν όλα χάνονταν και αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω.Κι αν...

Περισσότερα.. →

Εκατό Χρόνια Μοναξιάς

January 5, 2013 | 0 Comments

“Τον Μάρτη ξαναγύρισαν οι τσιγγάνοι. Αυτήν τη φορά είχαν φέρει ένα τηλεσκόπιο κι ένα μεγεθυντικό φακό, μεγάλο σαν ταμπούρλο, που τα επιδείκνυαν σαν την τελευταία ανακάλυψη των Εβραίων στο Άμστερνταμ. Έβαλαν μια τσιγγάνα στην άλλη άκρη του χωριού κι έστησαν το τηλεσκόπιο στην είσοδο της σκηνής. Με πέντε ρεάλια, ο κόσμος κοίταζε μέσα από το...

Περισσότερα.. →

Δε ξέρω αν στη ζωή υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες.Δε ξέρω αν η ζωή κρατάει λίγο ή πολύ.Μα ξέρω ότι είναι σωστό να λέμε αυτό που νιώθουμε και τις αλήθειες μας!Ξέρω ότι είναι ευτυχία να μπορείς να λες αυτό που αισθάνεσαι.Φοβάμαι όμως πως η ζωή τελικά διαρκεί λίγο , ότι πάντα κάτι μας καταπιέζει και κάτι μας...

Περισσότερα.. →

…‘’Θυμήθηκα κάποιο πρωί που ‘χα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζονταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν’ έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου,...

Περισσότερα.. →