Αρνούμαι

Δημοσιεύτηκε την 5 January 2013 | Μέλη, Ποιηση

Αρνούμαι…………………
Το μικρό παιδί που ζει μέσα μου.
Σαν κυνηγημένο έλάφι…..
Τρέχει ασταμάτητα..Αλαφιασμένο….
Στο μενεξεδί δάσος των πυκνών αναμνήσεων
και των πανύψηλων δέντρων…Των ανείπωτων νεανικών ερώτων…………………..
Μη μπορώντας να βρει το ξέφωτο του άσβεστου πάθους…Για να ξανασάνει…..
Να προστάξει τον ήλιο να σπείρει τη ρίζα του γεφυριού..
Εκεί….Στη σκιά
του ουράνιου τόξου….Να προλάβει να ξεκλέψει δρόμο….
Να κερδίσει …Το μεταμφιεσμένο πρίγκηπα….
Το χρόνο……Να γίνει πήγασος λευκός ,αθάνατος……
Παρά….Σταματά για λίγο ν αφουγκραστεί την οσμή…
Του αναμενόμενου………
Τα χνώτα του μόχθου του αντικρύζω….
Να ξωπηδούν…….Απ’ τα μεγάλα ρουθούνια… Σαν τον αχό
του πιο τρανού καταράκτη….τούτης της γης,,,
Οι χτύποι της καρδιάς του…Τύμπανα πολέμου
αρχαίων στρατιών του Αλεξάνδρου…..που ξεκινούν με τη βεβαιότητα…
Του μη γυρισμού στις θηλυκές ΑΓΚΑΛΕΣ..
ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ……..δε θα νοιώσουν τη θέρμη της αιώνιας φωτιάς..
Ούτε των απογόνων τα πρόσωπα θ αντικρύσουν ποτές…….
Θα γραφτούν ανώνυμοι σε μια ιστορία δίχως τέλος και αρχή
Οι χτύποι της καρδιάς του
Η έχτη αίσθηση,
Η απόκοσμη…ανταριάζει τα μέσα του.Η αδρεναλίνη ρέει παντού..Στυλώνει τα μπροστινά του πόδια.Δε θέλει.Δεν πρόκανε να ζήσει.Μια κραυγή ξαδέρφι του ΑΔΗ .Βγαίνει από το μαλαματένιο στόμα του.Τρομαζουν τα πουλιά…..Πεταρίζουν στο αχνό φως…
Προσπαθώντας να βρουν το δρόμο της επιβίωσης…
Οι χτύποι της καρδιάς του……
Τρομάζουν τα πουλιά….
Κλείνουν πεισματικά τα πέταλά τους, τα άνθη, στο ερωτικό κάλεσμα της
κρυστάλλινης δροσοσταλίδας.ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Έμεινε πάλι μόνη της η νεράιδα να περιμένει καρτερικά,αιώνες τώρα ,να δει την πορφυρή ανατολή ΟΧΙ..Δεν ξημερώνει ακόμα.Τα στοιχεωμένα βουνά ,κρατούν δέσμιο τον Ήλιο.της Αναγέννησης.Ακούς Προμηθέα?
Οι χτυποι της καρδιας του……
Τρομαζουν τα πουλια….τρομαζουν
Κι εμενα…..
~Δημήτρης Γκαιδατζής / Αρνούμαι

Σχολιάστε εδώ!

σχόλια